Rozdział 20

Nadzieja w poznaniu zasad essenceizmu

Essenceizm kieruje się w swoich badaniach ściśle określonymi zasadami, których uczciwie przestrzega. Chodzi przecież o uzyskanie jasnych odpowiedzi na najistotniejsze pytania stawiane od zawsze przez ludzkość: kim jest Bóg, jaki On jest, jak działa i gdzie się znajduje? Dalsze pytania dotyczą równie istotnych faktów, takich jak: powstanie wszechświata, procesu kształtowania życia i pojawienia się człowieka. Do tego dochodzą jeszcze pytania mające wyjaśnić, jaką kategorią bytu jest sam człowiek, czy jest on wieczny i gdzie ewentualnie mógłby żyć wiecznie. Pozytywne odpowiedzi na powyższe zagadnienia pociągnęły za sobą pytania o istniejące zło i jego źródło. W końcu musiało paść pytanie o sposób przywrócenia świata do stanu przewidzianego przez opisywanego tu Boga. W ramach swoich zasad essenceizm określił Go jako Stwórcę i zdefiniował jako Byt Pierwoistny.

Po zbadaniu wszelkich możliwości istnienia Bytu Pierwoistnego essenceizm doszedł metodą eliminacji do wniosku, że jedynym miejscem, w którym może On wiecznie istnieć jest stan poza wszelkimi ograniczeniami czasowymi i przestrzennymi. Najlepszym określeniem tego poszukiwanego „miejsca” jest stan poza czasem i przestrzenią. W moich analizach definicje, które czynią Byt Pierwoistny Stwórcą, dotyczą Jego cech, atrybutów, przymiotów. Poniższe określania są także wstępem do powstania teorii wiecznego istnienia.

Założenia essenceizmu

Zakładam istnienie sfery poza czasem i przestrzenią, która jest stanem źródłowym dla czasoprzestrzeni wszechświata. To wynika faktu, że wszechświat ma ścisły moment powstania, co jest tu paradygmatem. Ten stan można nazwać sferą przenikniętą w całości istnieniem Bytu Pierwoistnego. Posiada On konkretne atrybuty, przymioty i cechy, z których wynika Jego aktywność. Zakładam logiczne analizowanie, kim On jest, jaki On jest i jak działa. W tej sytuacji ja jestem czasowo podmiotem, aby On był obiektem.

7. Big-bang_2c_Gdzie jest Bog

Teza essenceizmu

Bóg stanowiący akt wiary religii jest w essenceizmie nazwany Bytem Pierwoistnym. Stworzył On z Samego Siebie czasoprzestrzeń wszechświata i ludzi.

Rozszerzenie tezy essenceizmu (hipoteza)

Byt Pierwoistny istnieje w stanie poza czasem i przestrzenią (transcendentnej rzeczywistości, będącej założeniem essenceizmu).  Posiadając dwa  główne atrybuty: Osobowość i Energię Pierwszej Przyczyny, jest Stwórcą wszechświata, przyrody, życia i ludzi.

Czarny_z rysunkiem wszechswiata i Bytem Pierwoistnym

To, co stworzył, jest czasoprzestrzenią wszechświata wypełnioną energią i materią, które stanowią fizyczną rzeczywistość. W ramach rozszerzonej hipotezy wprowadzam określenia dotyczące Jego cech oraz atrybutów i przymiotów ześrodkowanych w Sercu Bytu Pierwoistnego:

Cechy Bytu Pierwoistnego

Essenceizm przyjmuje w swych analizach trzy podstawowe cechy Bytu Pierwoistnego. Są nimi: wieczność, absolutność i doskonałość.

Atrybuty Bytu Pierwoistnego

Według essenceizmu pierwszym głównym atrybutem Bytu Pierwoistnego jest Jego Strona (Wewnętrzna), czyli Osobowość, którą kształtują Jego przymioty. Drugim głównym atrybutem jest Jego Praenergia, czyli Energia Pierwszej Przyczyny, która razem z Jego Osobowością jest „tworzywem” wszechrzeczy.

Przymioty Bytu Pierwoistnego

Według essenceizmu Jego przymiotami są: Wola Inteligencja i Uczuciowość które, przenikając się nawzajem, są zintegrowane w Centrum Osobowości. Mój system określa to Centrum jako Serce.

Aktywność Bytu Pierwoistnego

Jak podałem powyżej, przymioty Bytu Pierwoistnego tworzą wspólnie z Jego atrybutami stan będący Centrum Jego Osobowości, czyli Serce. Dzięki tym przymiotom i atrybutom wytwarza ono Pierwoistną Siłę Miłości. Jest ona siłą stwórczą. Na płaszczyźnie naukowej jest ona traktowana jako super siła. To ona zapoczątkowała wszechświat ze wszystkimi formami energii, materii, sił, praw natury oraz żywych bytów.

8. Schemat działania Siły miłości

Mój system wykazuje spójność zasad towarzyszących procesowi stworzenia. Stwórca wszędzie powiela Swoje zasady. Dzięki temu można lepiej zrozumieć  funkcjonowanie większości zjawisk we wszechświecie. Przykładem spójności w działaniu Stwórcy jest akt powstawania wszechświata. Zgodnie z nauką super siła, tworząc poziom subatomowy materii, przeszła w oddziaływanie grawitacyjne, w silne, potem w słabe, aż w końcu w oddziaływanie elektromagnetyczne. Ten fakt Stwórca powielił, tworząc społeczeństwo ludzi. Zgodnie z essenceizmem Pierwoistna Siła Miłości na najgłębszym poziomie życia wewnętrznego przeszła w miłość rodzicielską, małżeńską, dziecięcą oraz w więź przyjaźni. Tak oto, łącząc wizję naukową i duchową, można postrzegać zasady działalności Stwórcy.

 

Oto ogólne zasady twórcze opisane przez essenceizm:

1. Zasada bezczasowości lub wieczności (czyli nieoznaczoności czasowej) – to pierwszy z dwóch fundamentalnych atrybutów sfery poza czasem i przestrzenią.

2. Zasada bezstrukturalności (nieoznaczoności przestrzennej), w której nie ma nic zajmującego jakąkolwiek przestrzeń albo objętość – to drugi fundamentalny atrybut tej sfery.

3. Zasada istnienia Absolutnej Pierwszej Przyczyny wypełniającej sobą sferę poza czasem i przestrzenią i będącej źródłem powstania czasoprzestrzeni. Tę Pierwszą Przyczynę zdefiniowałem jako Byt Pierwoistny cechujący się brakiem początku powstania, brakiem czegokolwiek, co mogło być przed Nim, czyli istniejącym od nieskończoności.

4. Zasada wiecznego wszechistnienia praenergii – to nieoznaczoność stanu energii wypełniającej sferę poza czasem i przestrzenią, a równocześnie oznaczoność tej energii pod różnymi postaciami, gdy wypełnia ona czasoprzestrzeń wszechświata.

5. Zasada istnienia bytów w sferze poza czasem i przestrzenią. Ten rodzaj istnienia jest koncentracją praenergii uformowanej wokół osobowościowego centrum posiadającego inteligencję, uczuciowość i wolę . Tak należy rozumieć definicję każdej z istot przebywających w tej sferze. Są one wiecznymi istotami wywodzącymi się z Bytu Pierwoistnego, stworzonymi na Jego wzór. Przykładem takiego bytu jest człowiek, a właściwie jego osoba duchowa.

6. Zasada doskonałości – każdy byt zdąża do osiągnięcia doskonałości w oparciu o prawa i zasady pochodzące od Stwórcy, a każda istota duchowa w oparciu o swoją inteligencję, wolę i uczuciowość. Wszystko, w czym Bóg jest bezpośrednio obecny, staje się doskonałe.

7. Zasada konieczności istnienia czasoprzestrzeni. To oznacza, że czasoprzestrzeń jest jedynym właściwym miejscem rozwoju do pełnej doskonałości dla istot przeznaczonych do wiecznego przebywania w sferze poza czasem i przestrzenią.

8. Zasada wszechobecności (czyli nieoznaczoność lokalizacji istot duchowych w sferze ich przebywania). Wszystkie byty duchowe przebywające w sferze poza czasem i przestrzenią po osiągnięciu doskonałości są w niej wszechobecne.

9. Zasada komunikacji w sferze poza czasem i przestrzenią (inaczej zasada systemu wizji). Wszelkie porozumiewanie się między bytami tam istniejącymi odbywa się za pomocą intuicyjnego przekazywania treści uczuć lub myśli, choć może też w pewnych przypadkach dokonywać się w formie wizji zaczerpniętych z materialnych struktur wszechświata.

10. Wszelkie pochodzące od Pierwszej Przyczyny prawa i zasady funkcjonowania sfery poza czasem i przestrzenią są określone jako wszechdostępne, niezbędne, absolutne, wieczne i dobre, to znaczy zgodne z pierwotnym założeniem Stwórcy.